بیماری نقرس را بیشتر بشناسید!

آرتریت نقرسی که نقرس نامیده می شود بیماری است که با رسوب کریستال های سوزنی شکل اسید اوریک ایجاد می شود. این کریستال ها در مایع مفصل و بافتها تجمع می یابند و موجب التهاب، تورم و درد شدید می شوند. مهم ترین مفصل مبتلا، شست پاست ولی نقرس ممکن است در دستها، آرنج، بازو، مچ، پا و زانو را هم درگیر کند.

حملات نقرس ممکن است چند روز طول بکشد و در طول این حملات، رسوب اسید اوریک در تاندون ها، غضروف و بافت های نرم تجمع می یابند. ممکن است این رسوبات، توده هایی به نام توفی را در پوست ایجاد کنند. کریستال هایی که در کلیه تجمع می یابند سبب ایجاد سنگ کلیه و آسیب کلیوی می شوند. در نقرس مزمن، شدت و تعداد حملات افزایش می یابد.

اسید اوریک محصول نهایی تجزیه پورین هاست. ترکیبی که در همه بافت های بدن و بسیاری از غذاها مانند جگر، لوبیا، مارچوبه ، قارچ و ... یافت می شود. اسید اوریک از طریق خون منتقل می شود و توسط ادرار دفع می شود. در افرادی که مقدار زیادی غذاهای غنی از پورین مصرف می کنند تولید اسید اوریک افزایش می یابد، یا  وقتی کلیه ها به خوبی قادر به دفع اسید اوریک نباشند، غلظت اسید اوریک در خون افزایش می یابد. هنگامی که کریستال ها در مفاصل تجمع می یابند موجب درد و نقرس می شوند.

آرتریت روماتوئید

آرتریت روماتوئید (RA) یک بیماری خودایمنی مزمن است که سبب خشکی، درد، کاهش تحرک، التهاب و ساییدگی در مفاصل می شود. این بیماری معمولا چندین مفصل، اغلب دستها و مچها و گاهی آرنج، گردن، شانه ها، هیپها، زانو و پاها را به صورت قرینه گرفتار می کند. سایر علائم این بیماری عبارتند از: خستگی، تب، ایجاد ندول زیر پوستی (به ویژه در آرنج).

افراد مبتلا به RA ممکن است دچار آنمی، عوارض سیستمیک و علائم سایر بیماری های خودایمنی مانند خشکی دهان و چشم ناشی از سندرم شوگرن شوند. RA می تواند هر فردی را در هر سنی مبتلا کند ولی اغلب بین 40 تا 60 سالگی اتفاق می افتد. بیش از 70% افراد مبتلا زن هستند. این بیماری در صورتی که درمان نشود سبب کاهش عمر فرد مبتلا شده و طی چند سال می تواند بیمار را دچار ناتوانی کند. دوره ی بیماری و پیش آگهی آن متغیر است و ممکن است به کندی یا به سرعت پیشرفت کند. در زنان باردار مبتلا به RA ، علائم بیماری در طول بارداری کاهش و پس از زایمان افزایش می یابند. آرتریت روماتوئید با شایع ترین بیماری آرتریت که استئوآرتریت است متفاوت می باشد. استئوآرتریت با آسیب مفصل و افزایش سن مرتبط است.

RA یک بیماری التهابی است که بستر مفصل (سینویوم) را درگیر می کند. بخشی از بیماری ممکن است از طریق ژنها به ارث برسد ولی عوامل دیگر مانند نوعی محرک ژن از قبیل باکتری یا ویروس هم احتمالا نقش دارند. این بیماری مسری نیست.

آرتریت روماتوئید و Anti- CEP-1

آرتریت روماتوئید و Anti- CEP-1
در مورد بیماران مشکوک به ابتلا به آرتریت روماتوئید (RA)، فاکتور روماتوئید (RF) و anti-CCP (cyclic citrullinated (peptides مهمترین فاکتورهای سرولوژیک التهاب هستند. RF در سرم حدود 90-70 % از بیماران RA وجود دارد ولی در سایر بیماریهای اتوایمیون و بیماریهای عفونی نیز یافت می شود. از طرفی آنتی بادی ضد CCP با ویژگی 97% و حساسیت 72% به عنوان تستی استاندارد در تشخیص RA شناخته می شود. با این حال تست های موجود جهت تشخیص آنتی بادی علیه آنتی ژ نهای پپتیدی و پروتئینی سیترولینه، مانند آنتی CCP در مورد ماهیت اتوآنتی بادیها اطلاعاتی فراهم نمی سازند. جهت کسب اطلاعات بیشتر، باید واکنش دهی پروتئین های سیترولینه مانند فیبرینوژن/ فیبرین، ویمنتین، کلاژن تیپ II، فیبرونکتین و آلفا انولاز که در مفاصل ملتهب اتفاق می افتد، بررسی شوند. citrullinated α- enolase در سال 2005 به عنوان یک اتوآنتی ژن در RA شناسایی شد.
اپی توپ همراه با آلفا انولاز به نام peptide 1 (CEP-1) citrullinated α- enolase مسئول واکنش اتوایمیون بوده و در 37 تا 62% از بیماران RA یافت شده است. آنتی بادی علیه این پپتید specificity زیادی دارد و تنها در خون 2 تا 3% از افراد سالم وجود دارد.

بیماریهای التهابی روده - IBD

بیماریهای التهابی روده (IBD)
IBD گروهی از بیماریها هستند که با التهاب و آسیب در بافت سیستم گوارش شناخته می شوند. شدت این بیماری ها از فردی به فرد دیگر و در طول یک دوره زمانی متغیر است. ممکن است زمانی بیماری فعال باشد و گاهی فروکش نموده و التیام یابد. در طول بیماری فعال، بیمار ممکن است دچار اسهال خونی یا آبکی، دردهای شکمی، کاهش وزن و یا تب شود. علت بیماری ناشناخته است ولی برخی شواهد حاکی از تقابل پیچیده ی چندین فاکتور مانند استعداد ژنتیکی و وجود میکروب هایی در دستگاه گوارش است که موجب تحریک پاسخ ایمنی غیر طبیعی بدن می شوند.
شایع ترین بیماری های التهابی روده، کرون و کولیت اوسراتیو هستند. IBD هر دو جنس را مبتلا می سازد ولی کولیت اولسراتیو بیشتر در مردان و بیماری کرون در زنان شایع تر است. هر دو نوع IBD در هر سنی می توانند فرد را مبتلا سازند ولی اکثر بیماران ابتدا در سنین 14 تا 24 سالگی و تعداد کمتری در سنین 50 تا 70 سالگی تشخیص داده می شوند. در افرادی که به یکی از این بیماری ها در سنین جوانی مبتلا می شوند، ریسک ابتلا به سرطان کولون در سنین بالاتر افزایش می یابد.

سندروم شوگرن - Sjögren Syndrome

سندروم شوگرن - Sjögren Syndrome
سندرم شوگرن یک بیماری خودایمنی است که در آن سیستم ایمنی بدن به اشتباه بافت های غدد اشکی و بزاقی را هدف قرار می دهد.
این اختلال یک بیماری مزمن التهابی است که اغلب به سمت یک بیماری سیستمیک پیچیده پیش می رود و سایر بافتها و اندامهای بدن مانند پوست، مفاصل، کلیه، ریه و روده را درگیر می کند.
سندرم شوگرن روی مقدار و کیفیت اشک و بزاق تولید شده توسط غدد، اثر مخرب داشته و منجر به خشکی دهان و چشم می شود که سندرم سیکا (sicca syndrome) نام دارد. ممکن است سایر مخاط نیز دچار خشکی شوند. افراد مبتلا اغلب با احساس وجود سنگ یا گره در چشم، تورم غدد بزاقی، اشکال در بلع و کاهش حس چشایی مواجهند.
سندرم شوگرن هر فردی را در هر سنی ممکن است مبتلا کند ولی بیشتر در افراد بالای 40 سال و زنان دیده می شود. به نظر می رسد این بیماری بعد از لوپوس دومین بیماری خودایمنی شایع می باشد. علت این بیماری شناخته نشده ولی محققین معتقدند که زمینه ژنتیکی و عوامل محیطی در آن دخیلند. ممکن است محرکهایی مانند عفونت های باکتریایی و ویروسی موجب تسریع ایجاد بیماری در افرادی که استعداد ژنتیکی دارند شوند.
بیماری ممکن است به صورت اولیه و ثانویه باشد. شوگرن اولیه با بدتر شدن تدریجی عملکرد غدد اشکی و بزاق بدون وجود بیماری زمینه ای همراه است. شوگرن ثانویه وقتی ایجاد می شود که فرد به یک بیماری خودایمنی مانند آرتریت روماتوئید، لوپوس، اسکلرودرما و ... مبتلاست.